Artist(s): Jellephant
Catalog number: LOMEK016
Released: February 2011
Format: CD
Pressed: 100

 

 

 

De CD ‘A Room Full of Time’ is een verhaal, bestaande uit zeven hoofdstukken, gecomponeerd vanuit een tekst met dezelfde titel. Dit verhaal speelt zich af op een soms donkere en stoffige kamer waar zich op het eerste gezicht waarschijnlijk niet veel meer bevind dan een het koude licht wat vanuit de ramen naar binnenvalt, een man en een vrouw. Een verhaal over liefde en ongeluk, over het gevecht tussen een man en zijn demonen, waar de mogelijke realiteit het pad blijft kruisen van het absurde.

Lomechanik houdt van kwaliteit. Daarom is het een beetje stil geweest en werden er in 2010 geen platen uitgebracht. De revanche is in 2011 alvast groots ingezet met drie releases op één dag. Eén van die drie is het wondermooie, gitzwarte ‘A room full of time’ van Jellephant. Hoewel dit zijn tweede album is voor Lomechanik, is dit de allereerste keer dat Jellephant beschikbaar is op cd. Kraakvrij, zoemvrij en puur in geluid. De wereld van Jelle Haagsma is te fragiel fluisterend om gestoord te worden door ouderdomsvlekken of afkoeling van je toondrager. Het is muziek die smeekt om op cd gehoord te worden. Omdat deze muziek het moet hebben van zijn subtiliteit, de kleine geluidjes, de heldere piano.’A room full of time’ is Jellephants’ muzikale film. De setting is een kille, stoffige kamer waarin een man en vrouw zich schuilhouden. De buitenwereld is te gevaarlijk, te zonnig, dan weer te regenachtig voor de demonen die de man teisteren. De donkere stem van de verteller leidt je door het verhaal. De sfeer is beklemmend. Jellephant grijpt naar gevonden geluiden, gesamplede stiltes en ruis en combineert deze met piano, gitaar en ritselende elektronica. Het is een subtiel weefsel van allerlei geluiden, elektronisch en akoestisch waarbij eenzaamheid primeert, de angst voelbaar en waanzin werkelijkheid wordt. Op ‘A room full of time’ schept hij een duistere wereld waarin inderdaad de tijd lijkt stil te staan. Er is geen dag of nacht meer, enkel de innerlijke demonen en de zelfopgelegde eenzaamheid waaraan ontsnapt wordt op ‘The world outside’. Of is het slechts schijn? Het ruwe karton van de hoes, doordrenkt in zwart, de handgemaakte zeefdruk van een vrouwelijke schim vertaalt perfect het gevoel dat Jellephant met de plaat wil beogen. Hij vertelt met beeld, woorden en muziek. Net zoals Nils Frahm, Peter Broderick en Sylvain Chaveau wel eens doen. Katrien Schuermans. Cutting Edge

In 2009 verschijnt het stof opwaaiende downloadalbum Songs For Settling Dust van Jellephant, uitgebracht op het immer fantastische Nijmeegse label Lomechanik. Dit project van de Arnhemse muzikant Jelle Haagsma, die zich graag toelegt op filmisch geluid, maakt muziek die het verdient het om gehoord te worden op een volwaardige cd. En zo geschiedde, want de opvolger A Room Full Of Time verschijnt op cd en is ook nog eens gestoken in een prachtig handgedrukt zeefwerk. Op zijn vorige werk brengt hij avontuurlijke filmmuziek die put uit elektronische en akoestische bronnen. Met gitaren, keyboards en veldopnames creëert hij een melancholisch geheel, waarbij je wordt meegenomen op een desolate reis van een eenzame reiziger door een woest maar adembenemend landschap. Het is een spannend spel van bestaande, gesamplede geluiden met gecomponeerd werk er omheen gedrapeerd. Jelle gaat nu met gitaar, piano en allerhande elektronica aan de slag om zijn volgende denkbeeldige soundtrack neer te zetten. De setting is een soms donkere en stoffige kamer, waar de ogenschijnlijke eenvoud ervan doorbroken wordt door de diepgang van het verhaal over liefde en ongeluk van de twee personages die er leven. Een man vechtend tegen zijn demonen, waarbij realiteit en waanzin elkaar doorkruisen. De desolaatheid en droefheid die dit beeld met zich meebrengt wordt hier prachtig onderstreept door de muziek. Vergeleken zijn vorige werk is dit veel intiemer, soberder en nog meer tot de verbeelding sprekend. De akoestische en elektronische elementen bewegen respectvol om en door elkaar heen en schetsen een eenzaam tafereel. De muziek, die ook vele samples (bijvoorbeeld van omslaande boekpagina’s), wordt aaneengesmeed door een af en toe opduikende verteller, die met een herfstig stemgeluid je door de zeven hoofdstukken leidt. De innemende pianostukken kunnen zo van de hand van Dustin O’Halloran of Nils Frahm komen, terwijl de ambient- en fluisterende avant-gardische decors erachter een gedroomd huwelijk tussen Ennio Morricone, David Lynch en de latere Talk Talk lijken te vormen. Adembenemende melancholie en schoonheid die tijd en ruimte doen vervagen. Prachtig! Subjectivisten